Het bekende klinkerpad leek niets te zijn veranderd. Het oude maar van binnen nieuwe huisje had een aangename temperatuur. Ze zette thee, opende twee ramen en pakte wat meegebrachte boeken uit haar koffer. Uit haar laptop klonk muziek om in de stemming te komen voor een lang weekend uit huis vertoeven. ‘Er gewoon niet zijn.’ Ze legde haarborstels en toiletspullen op een grijs kastje in de badkamer. Haar kleding hing ze op een hanger. Beddengoed lag gesteven op een bed en terwijl ze daar naar keek voelde ze een zware vermoeidheid in haar benen zakken. Een teken aan de wand dat ze moest gaan liggen. Daar zou dit weekend verandering in komen. Het was de bedoeling dat ze zich zo snel mogelijk thuis zou voelen, des te eerder kon ze aan het werkelijke genieten beginnen, te starten met een wandeling. Genieten was hier nog nooit moeilijk geweest. En honderden paden leken juist het doolhof in haar hoofd tot rust te brengen. Toch voelde ze zich opgejaagd. Wild. Vreemd. Ze huurde een fiets, deed vervolgens wat boodschappen in een winkeltje en fietste bepakt en bezakt, half slingerend van de spullen aan het stuur, terug. Daar schonk ze zich een rosétje in en las een aantal bladzijden van een boek. Ineens, Alsof ze zich plotseling bewust werd van een taak, stond ze op en trok haar laarzen aan. Wandelen, dat ‘moest’ ze ineens. Lees verder
Trefwoorden
-
Recente berichten
Recente reacties
- Karin Huiskens op Zesentwintig jaar
- Reinder Smalbil op Zesentwintig jaar
- gerard op “Mijn vader is de vader van mijn baby”…
- Piwi op So This Is Goodbye
- Angelique op So This Is Goodbye
Categorieën
- Andere verhalen (70)
- Boekenweekproject 2012 (3)
- Misdaadverhalen (48)
- Op verzoek (9)
- Projecten (10)
- Rechtbankverslagen (174)
- Uitspraken (138)
- Succesbureau (1)
Geplaatste berichten
Volg op twitter
-
Meta