De traumatische jeugd

FB_IMG_1447202733145Wie ooit het boek Het Staatshotel (2012) van Simone van der Zee heeft gelezen, weet dat veel gedetineerden vaak niet zijn bepakt met een daverend gezellige jeugd. Vaak missen ze een liefdevolle, structurele en sturende opvoeding, waarin het doen van het goede centraal staat. Dagelijks grappen we over de sneue jeugd als een draaideurcrimineel na weer een (korte) celstraf terugkeert naar oud gedrag, rechtbank en cel. “Heeft vroeger vast te strakke schoentjes gehad’’, zeggen we dan in het café of op feestjes, terwijl de discussie eigenlijk anders zou moeten gaan. Want wat vinden we nu eigenlijk. Opsluiten of behandelen? Hoe beschermen we slachtoffers, en hoe straffen we het meest effectief? Moeten we in detentie verslavingen gaan behandelen en hoe voorkomen we dat veel daders uit impuls handelen. Waar moet het accent van straffen liggen? Wat is goed en op het juiste individu afgestemd.  Sommige daders zijn niet eens geschikt voor detentie, maar voor de witte jas. Zelden worden daders detentie-ongeschikt verklaard door rechters, maar het gebeurt wel. Als laatste vraag; levert celstraf eigenlijk wel datgene op wat het moet doen? Het voorkomen van crimineel gedrag. We hebben recidivisten genoeg. Ook binnen zes jaar na detentie. Dit schrijf ik, ondersteund door harde cijfers en professionals met wie ik heb gesproken.

Even terug naar die nare jeugd. Na een ‘lage straf’ (de hoogte van de straffen zijn in Nederland flink gestegen en hier zitten relatief meer mensen gevangen dan in de rest van Europa) verzuchten we vaak draaiend met onze ogen dat de dader vast ‘een traumatische jeugd’ heeft gehad. Deze week hoorde ik het weer.

In sportbroek met streep en dito jasje sloft Lyda veel te laat de zittingszaal binnen. De rechtszaak zou om negen uur beginnen. Haar advocaat excuseert haar en vraagt aan de rechters een andere zaak alvast te behandelen. Als Lyda terug is van haar afspraak met de methadonpost kan er wat hem betreft inhoudelijk worden behandeld.

Klein van stuk, met holle ogen. Haar haren zó wild in een wrong gedrukt, dat het lijkt alsof ze een ongeluk heeft gehad. Lyda is 28. Ze heeft gestolen. Haar strafblad druipt van de diefstallen. In 2013 presteerde ze het zelfs drie keer daarvoor te worden veroordeeld. Ze heeft in augustus en in november bij twee supermarkten ruim zestig flessen babyproducten gestolen. U kent ze wel. De gele flessen met een baby met een vrolijke krul op de voorkant. Lotions, badschuim, zeepvrije wasgel, crèmes; alles verdween onder de kleding van Lyda. Daarmee ontkwam ze aan de armen van de bedrijfsleider maar niet aan de opnames van de bewakingscamera’s. Na de aangifte herkende een agent haar op de beelden van eerdere diefstallen. Toen Lyda in haar woning werd aangehouden verklaarde ze dat ze niet uit vrije wil had gestolen. Ze had een drugsrekening te vereffenen met een dealer. Toen ze deze niet kon betalen, mocht ze in ruil daarvoor ook de gele flessen ruikende babyspullen halen. Dan zou de openstaande schuld zijn betaald.

Lyda is een bekende van politie en justitie. Ze heeft een fors strafblad opgebouwd. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

De gevaarlijke hond

 

20151228_103041Dagelijks bezorgt Postnl zo’n acht miljoen poststukken door heel Nederland. Zelfs in de verste uithoeken van elke provincie krijgt de klant zijn pakket of poststuk. Althans, zo hoort het te gaan. Ze zijn een dienstverlenend bedrijf. De bezorgers worden gescreend, aan strenge regels gehouden, gecontroleerd en er wordt op vertrouwd dat de stukken dáár komen waar ze horen.

Er bestaat een wet. De Postwet. In artikel 19 van die wet staat dat brievenbussen bereikbaar moeten zijn, zonder gevaar voor personen of zaken. Dreigt er gevaar, dan mág Postnl de bezorging staken. Dan wordt de dienstverlening geweigerd.

Groningen, oktober 2015. Janny werkt al een tijdje bij de dienstverlener. Bepakt met enorme tassen rijdt ze haar vaste route op een scooter door het Groningse dorp. De route langs het huis met het erf en de hond horen daar ook bij. Vlakbij de desbetreffende brievenbus wil ze de stukken in de postbus deponeren, wanneer de hond van het pand blaffend op haar af komt rennen. Zonder pardon bijt hij haar in haar been. Janny zet het op een rijden en belt geschrokken naar haar teamleider. ‘Ik ga daar vanaf nu  geen post meer bezorgen, ik moest die hond laatst ook al van me af slaan’ zegt ze. Haar teamleider regelt een vervanger voor de gewonde Janny, en onderneemt onmiddellijk actie richting politie en de gemeente. De hond krijgt van de burgemeester en wethouders het stempel: gevaarlijk. Hij moet vanaf nu een muilkorf dragen en worden aangelijnd. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , | Één reactie

Methadon moe

FB_IMG_1451497043274Nog nooit heb ik tijdens een zitting zo vaak een verdachte horen zeggen dat hij de veroorzaakte schade gaat vergoeden. Roelf (42) kan er wat van. Wel tien keer meldt hij dat hij de schade gaat vergoeden. ‘Nou, dan. Dan is het toch klaar?’ zegt Roelf. Vergoeden of niet, er ligt een strafzaak op tafel die moet worden behandeld. Roelf is een gevaar voor zichzelf en een gevaar voor de maatschappij, zeggen deskundigen. Hij is een junk van het type: erg.

Hij wordt geboren in Amsterdam. Hij woont, tot hij afglijdt, in St. Johannesga (fr.). Daar mag hij van de burgermeester niet meer wonen. Hij heeft er teveel gedaan. De maat is vol.

Vandaag moet Roelf terecht staan voor vernieling in het Martini ziekenhuis in Groningen, en voor bedreiging richting een hulpverlener van de kliniek voor forensisch psychiatrische patiënten (FPK) in Zuidlaren, waar Roelf is opgenomen.
Wat wil nu het geval. Roelf is al jaren verslaafd en hij heeft ernstige psychiatrische aandoeningen. Hij is schizofreen, en probeert al jaren af te kicken van harddrugs. Hij is gebruik- en methadon moe. Hij spaart 38 stuks pillen op, om ze allemaal in één keer in te nemen. Hij is er wel klaar mee. Van gevangenis naar kliniek en vice versa: Roelf trekt het niet meer. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

‘Want pedo’s, daar hebben we een hekel aan’

van mesdagkliniekLicht verstandelijk beperkt, overmatig drankmisbruik in het verleden en de status Tbs’er. De Van Mesdagkliniek, daar zit John. Een 28-jarige man met borderline en een agressieprobleem. Hij komt van oorsprong uit Friesland. In December 2014 viert hij samen met twee mede TBS’ers (32 en 33) een feestje in de kliniek. De drie mannen zitten op een afdeling waar ze worden voorbereid op hun terugkeer in de maatschappij.

Op die avond wordt het een feest met alles er op en er aan. Rum, XTC pillen en joints. ‘Ach, als iemand op verlof is geweest, wordt er makkelijk iets binnen gesmokkeld’, verklaart John op de zittingsdag, zo’n anderhalve week geleden.
Ze hebben Pieter, een mede Tbs’er, niet gevraagd mee te feesten. Pieter is een pedofiel. ‘En daar hebben we een hekel aan’, zegt John op zitting. Ze smeden tijdens de drank en drugs het plan om Pieter te grazen te nemen.

Rond middernacht kloppen ze op zijn kamerdeur. Met een leugentje willen de heren naar binnen. Pieter, zich van geen kwaad bewust, wordt op het moment van openen van de deur direct in elkaar gestompt, getrapt en geslagen. Ze steken hem met een broodmes in zijn pols en trekken het koord van zijn sweater strak om zijn hals. Daarbij bedreigen ze hem met de dood en stelen ze vijftig euro. Ze persen een trui tegen zijn mond om te voorkomen dat Pieter lawaai maakt. Een stijf uur gaan ze volledig op Pieter tekeer. Eén van de drie heren drukt bij vertrek uit de kamer van Pieter op de intercom. Dan pas krijgt de portier lucht van de ernstige mishandelingen. Pieter verklaart later met de striemen rond zijn nek dat hij ‘wel voelde dat hij het leven zou laten’. John zegt daarover op zitting dat het wel klopt, dat ze ‘m behoorlijk te grazen hebben genomen. ‘Moord was niet de bedoeling, maar een waarschuwing was op zijn plaats.’ Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hete soep

 

 

 

 

FB_IMG_1451497016950‘Wat doen we. Oliebollen, appelflappen, of beide?’ zegt Anna tegen haar 73-jarige man Bernard. Het is woensdag 30 december van 2015. Bernard voelt zich niet geweldig, maar toch doen ze samen wat boodschappen.
Bernard en Anna. Vrijwel alles doen ze samen. Boodschappen, het huis, de was. Waar hij is is zij, en andersom. Sommige dingen doen ze niet meer samen. Al heel lang niet meer. Bernard schuwde in het verleden een drankje niet. Hij werd van alcohol een ronduit vervelende kerel. Anna verafschuwde zijn gepulk en gerotzooi aan haar lijf dan. Het hield op voor Anna. Voor Bernard. Ze kregen er wel eens ruzie over maar met de ‘mantel der jarenlang huwelijk’ werd dat onder het tafelkleed geschoven. Stilgezwegen. Er was verrekte veel te zeggen, maar te zwijgen nog veel meer.
Mei van het jaar 2013. Na hun zondagse kerkbezoek was het gebruikelijk dat de hele familie bij Anna en Bernard thuis kwam. Een hapje, een drankje. Zijn kleindochter van toen tien jaar kwam dan ook. Wanneer Anna met hun schoondochter de keuken in dook en zijn zoons een sigaret rookten in de tuin, greep hij zijn kleindochter op schoot, en graaide hij in kleindochters bloesje en ondergoed. Bernard deed deze vunzigheden bij zijn kleindochter tot maart 2015. Op die dag kwam zijn schoondochter achter de afschuwelijke waarheid, die haar schoonvader Bernard voor iedereen verborgen wist te houden. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen, Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dode vogels

FB_IMG_1451496901388

Ja. Ik ga het anders doen. Dat is het mooie van een nieuw jaar. In veel gevallen heb je de keuze het anders te doen. Soms overkomt je iets waardoor je moet ‘nemen’ en pikken. Laten we allemaal hopen dat niemand dat hoeft. Iets te verhapstukken te krijgen, dat niet past of wat je machteloos doet voelen.
Machteloosheid. Ik neem afscheid van mensen die me dat gevoel geven. Moedwillig, opzettelijk. Ik zeg op mijn manier gewoon harder ‘nee’ tegen mensen die menen me voor hun karretje te kunnen spannen. Die me wel handig vinden. ‘Handig, zo’n journalist.’ Een collega zei eens: ‘Wie denken zij wel wie zij zijn?’ En juist van die lui, waar ik wars van ben, neem ik afscheid.
Ook zeg ik vaarwel tegen mensen die beloven maar niet doen. Correctie: nooit doen. Die mooie verhalen vertellen, of liegen en me aan het lijntje houden. Veel te lang. Vanmiddag zat ik er kauwend op een oliebol eens over na te denken. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen | Getagged , , , , , | 2 Reacties

Een roos zien bloeien in december

FB_IMG_1451497016950De hond heeft haar grote borstelbeurt gehad. De enorme beer ziet er weer mooi en wollig uit. Ze kijkt me aan wanneer ik mijn tas pak om nog wat boodschappen te halen. Ze is al uit geweest en heeft al in de grote tuin gespeeld. Met een kluif duikt ze ‘haar’ bossen in. De lange wandelingen die ik/we hier meerdere malen per dag met haar maken zorgen voor rust in het hoofd. Zo een wandeling in het schitterende natuurgebied vlakbij, is voor mij een prima uur om bij het afgelopen jaar stil te staan. Wat ik dan ook vaak doe, rond deze dagen. Zakelijk gezien gaat het me voor de wind, er liggen mooie schrijfopdrachten in het verschiet. Ook in 2016 verwacht ik een fijn jaar, in dat opzicht.

FB_IMG_1451497150527
Gezondheid? Ik kan er kort over zijn. Ik heb flinke klappen te verduren gehad. Er zijn nachten geweest dat ik gewoonweg bang was. Die veerkracht van me. Dat is iets waarover ik me verbaas. Onvermoeibaar schijn ik door te kachelen. Sterk, dat is hoe ik me voel, en lichamelijk voel ik me beter dan ooit. Geestelijk ben ik vanaf februari tot zeker eind oktober in een achtbaan beland, die nu pas weer rustiger ‘terug naar start’ gaat. De volwassen wordende kinderen nemen grote stappen en besluiten. Het is een kwestie van loslaten, van meer maar ook anders genieten. “Het is de blik in je ogen, zodra je kind in de kamer komt” zei mijn grootmoeder altijd. “Dat is wat telt, dát gevoel!” Wijsheden waar ik vaak aan terug denk. Hoe een gelijk ze had. Dat gevoel van trots, bewondering voor alle drie. Ze zijn zo hoopvol, zo bomvol plannen. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen | Getagged , , , , , | 3 Reacties

Zou het erg zijn, lieve opa…

Rechtbank SiebrandHij wandelt met een pet in de hand de zittingszaal in. Hij heeft deze uit fatsoen maar even afgezet. Dat hoort zo. In de rechtbank, voor het denkbeeldige hekje, ben je netjes. Vandaag krijgt hij een aantal vragen te beantwoorden. Met een pet op lijkt dat wat gehaast. Alsof je nog van alles te doen hebt. Zwijgzaam wacht hij af. De rechter begint met het opnemen van zijn personalia. Het klopt allemaal. Hij is inderdaad 73 jaar oud.

Vanaf mei 2013 tot maart 2015 zou hij met zijn kleindochter van toen elf jaar hebben gerotzooid. Dat stopt op 13 maart, want op die dag belt de moeder van het meisje met de politie. Haar dochter zou uitlatingen hebben gedaan over haar opa, de schoonvader van de moeder. Moeder noemt dat dochter een paar weken geleden een paar keer met een biljet van vijf euro was thuisgekomen. Dat had ze, zei haar dochter, gevonden in de tuin. Volgens moeder was het biljet brandschoon, er zat geen gras of grond aan. Moeder heeft vermoedens en vraagt door bij dochter. De aap komt uit de mouw: ‘Opa zit aan mij. Zolang ik me kan herinneren.’ Op de vraag of het geld van opa komt, is het antwoord: ja. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , | Één reactie

Rechtbankmenu

cropped-Foto-gerechtsgebouw-site-karin-met-vulpen..jpgAls rechtbankverslaggever moet je veel dingen tegelijk doen. Luisteren, schrijven, herschrijven, aanhoren. Je moet je telefoon in de gaten houden voor ander nieuws, een app sturen naar de redactie en in de gaten houden of je niet die belangrijke zaak bij de politierechter mist, want zaken lopen weleens uit. En je moet je inhouden. Beheersen. Niet met je ogen draaien, al walg je soms van de zaak. Al denderen details om je oren waarvan de honden geen brood lusten.
Ik vind een aantal ‘zaken’ naar en moeilijk. Ook om me daarbij in te houden. Maar ik heb daar al jaren iets op gevonden. Ik herinner me een zitting in Groningen, waarbij een man, verdacht van misbruik van een dochter (8) van een kennis, op zitting verklaarde dat het meisje ook altijd bij hem op schoot ging zitten. Ze jurkjes droeg, kusjes gaf. Ze nooit ‘nee’ zei, als hij haar vroeg zijn piemel te kussen. Daar kreeg ze dan een euro voor. Of snoepgoed. Hij was verliefd op haar geworden, gaf hij toe. En dan komen de details. Hoe vaak hij zijn lul bij haar binnen bracht. Hoe vaak hij dingen bij haar deed, die niet horen bij een kind van 8 jaar.
Van de vriendschap met haar vader, dat mag helder zijn, is geen spaan over sinds de vader van het meisje van uit zijn dochters mond hoorde dat er wit spul uit ‘vriend van papa’s piemel kwam’.
De zaak ‘vader maakt eigen dochter (11) zwanger’, ik zat erbij. De goede man had babykleertjes gekocht toen hij hoorde dat hij opa werd. Van zijn eigen kind. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

De wekelijkse winstuitkering

De vennootschap

Het is helemaal niet zo gek. Dat je een dure lening van 75.000 euro wilt oversluiten tegen een lening met een veel lagere rente. Dat zou een gezin honderden euro’s per maand kunnen besparen. Zo denken Jake en Katja uit Drenthe er ook over. Na jaren van puzzelen, een gezin onderhouden én twee hypotheken die in hun nek hijgen, is voor Jake de maat wel vol. Het bedrijf waar hij vennoot van is, keert hem wekelijks winst uit. Keurig op de bank. Niets aan de hand. In loondienst van datzelfde bedrijf, dat is veel beter. Gewoon een vast loon per maand, geen gezeur. Dan kan de door Jake en Katja afgesloten lening van 75.000 euro tegen een veel lagere rente voor meer financiële rust zorgen. Komt het gezin alleen maar ten goede. 2013-12-22 04.00.37Niks verrijking, niks vakanties naar Hawaii, maar een paar honderd euro per maand lucht. En werkelijk aflossen.
Jake overlegt met zijn vennoten. Natuurlijk is dat mogelijk. De wekelijkse winstuitkering komt neer op een 3000 euro per maand. Netto. De lening knelt Jake om zijn schouders. Het moet snel worden geregeld. Op Jakes bankrekening wordt een proefberekening van ruim 3000 euro gestort. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen