Man in pak

 

Foto van tekening. Beide:  J.B. Smalbil

Zijn pak is een soort van grijsachtig- bruin. Hij knikt als hij luistert naar wat de officier aan de rechters vertelt waarvan hij wordt verdacht. Het in het bezit hebben en (1 keer) verspreiden van afbeeldingen met kinderporno. Kindjes van beneden de 12 jaar jong. 132 afbeeldingen en 12 video’s, om precies te zijn. 144 bestanden. Klinkt veel, is het niet. Dat wil zeggen: meer dan genoeg om vervolgd te worden.

 

Ik heb echter in al wat jaren rechtbank, aantallen door de zittingszaal horen knallen van ver boven de duizenden afbeeldingen. Dit is dus een ‘kleintje’, maar zeker niet minder strafbaar. Elke foto of wat voor beeldmateriaal aan kinderporno ook, is er één teveel. Zo denkt het openbaar ministerie (OM) er ook over.
Begin november 2014 komt er bij de politie in Drenthe een melding binnen. Van Microsoft. Er zijn verdenkingen. Er is op het IP- adres van de man in pak kinderporno gedownload. Er volgt een huiszoeking, waarbij ook zijn computer wordt doorgelicht. Van januari tot oktober van dat jaar zijn afbeeldingen van internet gehaald, zo blijkt. De hele handel wordt in beslag genomen.
‘Het was niet de bedoeling dat de afbeeldingen in de zogenaamde Skydrive terecht kwamen, maar per ongeluk kwamen ze daar wel.’
Hij vervolgt:
‘Het is eigenlijk als een soort van therapie voor mezelf begonnen. Ik chatte op een site met een Amerikaan die hetzelfde als ik had meegemaakt. Ik heb namelijk als jonge jongen van 13 een relatie gehad met een veel oudere man en ik heb dat als zeer prettig ervaren. Deze Amerikaan herkende dat. Ik wilde echt alleen maar herinneringen ophalen aan die mooie momenten van toen. Niets meer. Ik heb geen behoefte gehad aan seks met kinderen. Het was puur ervaringen uitwisselen van gevoelens.’
Hij is 63 jaar. Hij bekleedt een hoge functie bij Rijkswaterstaat. Zijn baas weet van niets. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

‘De inrichting voor stelselmatige daders (ISD), graag.’

Rechtbank Siebrand

Foto rechtbank Groningen: Siebrand H. Wiegman

‘Geeft u me asjeblieft de ISD, mevrouw de rechter.’ Lena praat luid in de zittingszaal. Met veel armgezwaai maakt ze de rechters duidelijk dat een ‘FPK’ (Forensische Psychiatrische Kliniek) haar niet meer helpt. ‘Want wat gebeurt er dan? Dan sta ik zo weer op straat en gebruik ik gewoon weer. Ja, hallo, ik ben niet achterlijk!’

Lena. 30 jaar jong. Verslaafd. Een strafblad vol met diefstallen. Ze heeft weer gestolen. Na wat sputteren, bekent ze de diefstal van een telefoon in het Vrijdag Theater in juli. En de diefstal van een armband. De diefstal in de kerk? Toen ze naast de garderobe zat terwijl er gezongen werd? Welnee. Vijf diefstallen en een heling. Daarvoor zit Lena vandaag voor de rechters.

‘Ik wil gewoon echt kunnen beginnen, weet je wel.’ Lena laat met haar voorbarige ideeën de rechters enigszins verbouwereerd in hun stoelen zitten. Zo hoort het helemaal niet te gaan. Rechters willen haar verhaal, de officier van justitie doet dan een voorstel aan de rechters, haar advocaat pleit daarna en dán pas krijgt Lena het laatste woord. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

‘Het blijft wel mijn kind’

 

Rechtbank-0790

Foto rechtbank Groningen: Siebrand H.Wiegman

Ze kijkt haar zoon na. Parketpolitie loopt met hem mee. Voor de derde keer pakt ze de mouw van haar roze trui om haar tranen te vegen. De zitting is afgelopen. Op het moment dat ik een frisse neus ga halen, zie ik haar naar buiten stappen. Het kleine moedertje van Wim. We maken een praatje. Waar ik voor schrijf en of ik er wel tegen kan, tegen dit soort zaken. Ze kijkt naar het tegenover gelegen parkje.

‘Ja, wat moet ik?’ zegt ze vragend. ‘Het blijft toch je kind?’ ‘Maar ja, toe maar’, stamelt ze. Ze steekt een sigaret op en vertelt. Als de agenten hem niet hadden gevonden naast de berg lood die Wim had gestolen, was het misschien nog langer doorgegaan. ‘Hij heeft zoveel drugs en rommel gebruikt, dat zijn hersenen gewoon zijn aangetast, weet je dat?’ Ik geloof het graag.

Wim is een gebruiker van harddrugs. Dat kost hem zo’n 80 tot 100 euro per dag. Dat moet hij natuurlijk ergens vandaan halen. De gestolen telefoon van zijn zusje levert niet veel op. Buiten het feit dat de opbrengst van die telefoon door zijn neus gaat, is hij ook haar kwijt want ze wil hem niet meer zien. Moeder zegt dat haar dochter het geld terug wil hebben omdat dochter een andere telefoon moet kopen.

Lood brengt Wim meer geld in het laatje, of misschien wel meer in zijn neus of aderen. Hij neemt van een winkelcentrum en een aantal scholen in de provincie lood van daken. Hij gebruikt hiervoor een stanleymes. Hij verkoopt het dan aan een opkoper die daar op zijn beurt negentig cent per kilo voor betaalt. Tachtig euro per keer. In totaal zo’n duizend euro aan loden lappen. De totale schade aan alle gestripte panden bedraagt ruim 14.000 euro. Daarvan wordt 2.500 euro eigen risico niet vergoed door de verzekering. Die wil de vereniging van eigenaren vergoed zien. En Wim is degene die daarvoor verantwoordelijk wordt gesteld. Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Het leed dat camping heet

vlinder“Nee- hee. Het zijn juist de kleine stokken die we moeten hebben! Niet die gele met plakband!”, schreeuwt een man naar zijn vrouw. Het stel is zojuist op de camping gearriveerd en probeert zwetend en doodmoe na een lange reis hun tent op te zetten, tegenover de plaats waar ik sta. Ze staan op een verhoging, aan de overkant van een prachtig meer. Hun auto staat met de neus richting het meer geparkeerd, en ik vrees met grote vrees dat het ding elk moment het water in zal gaan rollen. Ik zag ze een half uur geleden al lopen met een veldkaart in de hand, wijzend naar de plek waar ze nu hun spullen op het gras tentoonstellen. Zij, breeduit met haar armen zwaaiend, haar man proberend te overtuigen dat de hun tent er echt wel kan staan. Hij, met grote stappen metend of de auto er dan nog naast past. Ik had ergens nog stille hoop dat ze de plek niet zouden gaan nemen, want het is hier nu zo zalig rustig. Ik doe nog een schietgebedje en op het moment dat ik zacht in mezelf zeg: ‘Loop door, kilometers veld, asjeblieft niet hier’, kruipen er twee ruziënde kinderen uit de in de richting van het water geparkeerd staande auto. Het zijn een jongetje en een meisje. Ik schat zo rond de zes en acht jaar oud. Het jongetje stompt zijn zusje bij het uitrollen op haar rug, schreeuwend rent ze op haar moeder af. De moeder smijt een tweetal tentstokken richting de vader, daarbij rolt een koelbox om. Blikjes fris rollen richting het meer. Het ventje van zes bedenkt zich niet en trapt een van de blikjes met een knal het meer in, dat vol met vissen zit. “GOAL!”, roept hij over de perfect stille camping. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het kleiner wordende gezin

bij de boer columnHeimwee

Het is een uur of vier, denk ik. Er zijn andere dingen dan de tijd waar ik me hier in dit prachtige oord druk over maak. De maaltijden bijvoorbeeld, en de stroomvoorziening. En het gesprek met mijn dochter, zo’n 1200 kilometer verderop. Ze klinkt moe. Ze werkt keihard deze dagen. Aan rust nemen komt ze niet toe. Mijn schuldgevoel borrelt op. Was ze maar hier, denk ik, terwijl ik mijn bikini voor een lange jurk omruil. Ik schenk me een glaasje in. Normaal doe ik dat nooit overdag maar ik heb vakantie, dus mijn principes gaan makkelijker overboord. Vakantie. Dit jaar waarschijnlijk voor het laatst met mijn steeds kleiner wordende gezin met steeds volwassen wordende kinderen. Het zijn prachtige jonge volwassenen, die steeds meer hun eigen weg gaan. Hoe het er allemaal over een jaar uit gaat zien weet natuurlijk niemand, maar ik weet zo langzamerhand wél dat er sneller dan ik wil een tijd komt, dat ik hier zonder kinderen zit. Op mijn meest geliefde plek. Aan het meer. Tussen rivier en glooiend landschap. Mijn moedertaak zal er dan nog lang niet op zitten, maar het voelt wat overbodig. Ik geniet van de rust hier en wat het met mij als mens doet. Terwijl ik me afvraag wat ik vanavond in de pan ga gooien, ontvang ik een WhatsApp van dochter. Of we even kunnen bellen. Dit laat ik me niet twee keer vragen. Ik gris mijn telefoon van tafel en toets haar foto in. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen, Uitspraken | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het reclasseringsrapport en de perken te buiten

IMG_1941

Ontzettend druk

Beste reclassering,

Allereerst wens ik u alvast een heerlijke vakantietijd toe. Misschien overbodig, want mijn vermoeden is dat u al een hele tijd vakantie geniet. Dat geeft helemaal niets. U bent met zijn allen ook ontzettend druk. Begeleiding geven aan daders en verdachten, voorwaarden scherp in de gaten houden en vul maar in. Het is allemaal niet niks. Maar u doet ook een aantal dingen juist niet. En ik word daar erg onrustig van, en best saggerijnig. Wat is er toch met u aan de hand, reclassering? Zeg het eens. Gooi het hoge woord er toch eens uit, man, en blijf niet met rommel lopen. Ruimt u wel eens op? Kijkt u wel eens in uw laden? Ligt daar niet toevallig nog een rapportje dat nog ingevuld dient te worden? Kijk eens goed, medewerkers van de reclassering. Doet u mij en mijn collega een plezier. Gooi de bende daar eens overhoop en ga op zoek naar dat papier waarop staat: ‘Reclasseringsrapport inzake jarenlang slepende stalkingszaak van ene gek uit Middelburg.’ Het staat er vast, het ligt ergens. Zoek u suf en vind! Ik heb, beste reclassering (of zal ik u ‘REC’ noemen, we hebben immers al heel lang met elkaar te maken omdat ik een stalker heb waarover u iets moet rapporteren) een aantal prangende vragen. En ik ga ze – in tegenstelling tot jullie- aan de juiste instantie stellen. Ik ben namelijk heel rechtstreeks en donders direct. U gaat dit niet leuk vinden, maar dat boeit mij net zoveel als tien anderen die het ook niet boeit.

Acht maanden wachten op een rapport

Zeg REC, waarom hebben jullie het reclasseringsrapport van mijn stalker die aanstaande maandag zou moeten voorkomen in de rechtbank na meer dan acht maanden nog niet voor elkaar? Waarom was dat in oktober 2014 eigenlijk nog niet klaar, REC? In maart 2015 was het ook nog niet gereed. Daarom werd de zaak weer eens aangehouden. En dan is het nu zomaar juli. Half juli 2015. Mijn collega, die ook sinds jaren gestalkt en belasterd wordt door dezelfde vrouw uit hetzelfde Zeeland, belde me vanmiddag op. Ziedend. “De zaak laat weer op zich wachten want het reclasseringsrapport is nu nog niet klaar.” Ik knikte alleen maar. Kijk, ik weet niet of het jullie opzet is, REC, maar om zo laks mogelijk met onze zaak om te gaan, ik vind ‘m nogal belangrijk namelijk. Ik mag hopen dat jullie begrijpen dat jullie traagheid en argeloosheid de zaak tenenkrommend lang laat duren, en de magische grens van mijn geduld –en zeker dat van mijn collega- volledig heeft doen bereiken. De rek is er uit, REC.

Met een rotgang naar Middelburg

Het stelt me teleur dat er zo weinig door jullie aan deze voortslepende zaak wordt gedaan. Ik bedoel: hoe moeilijk kan het zijn. U gaat naar de inrichting voor geestelijke gezondheidszorg waar ze zit(en waar ze blijkbaar nog steeds toegang heeft tot internet), u stelt wat vragen, gooit er een psycholoog tegenaan en klaar. Eigenlijk kan ik u de rotgang nog besparen ook, want een ieder die ooit alleen maar schriftelijk met deze mossel van doen heeft gehad, merkt op 330 kilometer afstand al dat ze geestelijk een aantal flinke schakels mist. Dus als u mij dat papiertje even stuurt, vul ik ‘m wel in. Doen? Dan is het maar klaar, REC. Want laten we er geen doekjes om winden: hoe geloofwaardig is dat rapport van jullie nou eigenlijk nog. Wanneer je zoals mijn collega en ik sinds 2012 al door haar worden gestalkt. We in september 2012 vier keer aangifte hebben gedaan. We in 2013 naar Den Bosch afreizen voor een zitting, die wordt vervolgd in 2014. En dat we dan vervolgens een zaak krijgen die –je zou bijna gaan vermoeden dat er opzet in het spel is- drie keer wordt aangehouden. Hebt u er met elkaar geen zin in, daar? Natuurlijk snap ik dat ik geen telg ben van de De John en Linda De Mol- ‘dynastie’, anders had dat rapport er allang gelegen, nietwaar? Spreekt u mij nou niet tegen, REC, ik weet dat wel heel zeker. Ik ben voor u immers maar een journalistje, een rechtbankverslaggever en simpele schrijfster uit Groningen, toch? U lacht zich toch werkelijk de lul uit de broek, denk ik zomaar. U heeft heel andere zaken te doen.

Het sterft van de klachten

Hebt u zichzelf wel eens gegoogeld, REC? Nou, zou ik toch eens doen. Ik zou daarvan als ik u was heel erg schrikken, want het sterft werkelijk van de klachten over u. Bijna beschamend. Woorden als: onzorgvuldig, mislukking, falen, fouten, ze vliegen je om je oren. Ik werd er een beetje rood van in mijn gezicht. Ik dacht: als dat maar niet dezelfde reclassering is als de reclassering waarmee mijn stalker te doen krijgt, heeft. Correctie: allang had moeten krijgen, en dus voor mijn zaak van belang is, want dan wordt het een enorme bende. Kort daarna dacht ik: maar dat ís het al. Een bende. Want dit gaat zo niet opschieten toch, REC? Wij gaan hierover samen hele erge problemen krijgen. Maar ik kom voor dat debat met jullie graag mijn nest uit, desnoods om drie uur in de nacht. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen, Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

Pas op de plaats, rust

Waar lopen mijn benen, waar waden mijn gedachten...

Foto: Karin Rixt

Het bekende klinkerpad leek niets te zijn veranderd. Het oude maar van binnen nieuwe huisje had een aangename temperatuur. Ze zette thee, opende twee ramen en pakte wat meegebrachte boeken uit haar koffer. Uit haar laptop klonk muziek om in de stemming te komen voor een lang weekend uit huis vertoeven. ‘Er gewoon niet zijn.’ Ze legde haarborstels en toiletspullen op een grijs kastje in de badkamer. Haar kleding hing ze op een hanger. Beddengoed lag gesteven op een bed en terwijl ze daar naar keek voelde ze een zware vermoeidheid in haar benen zakken. Een teken aan de wand dat ze moest gaan liggen. Daar zou dit weekend verandering in komen. Het was de bedoeling dat ze zich zo snel mogelijk thuis zou voelen, des te eerder kon ze aan het werkelijke genieten beginnen, te starten met een wandeling. Genieten was hier nog nooit moeilijk geweest. En honderden paden leken juist het doolhof in haar hoofd tot rust te brengen. Toch voelde ze zich opgejaagd. Wild. Vreemd. Ze huurde een fiets, deed vervolgens wat boodschappen in een winkeltje en fietste bepakt en bezakt, half slingerend van de spullen aan het stuur, terug. Daar schonk ze zich een rosétje in en las een aantal bladzijden van een boek. Ineens, Alsof ze zich plotseling bewust werd van een taak, stond ze op en trok haar laarzen aan. Wandelen, dat ‘moest’ ze ineens. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Kijken naar kinderporno vanwege eenzaamheid

9483441391_db8015cd86_c

Foto: Siebrand Wiegman

Kinderporno

Het is maandagochtend in de rechtbank. Met mijn schrijfmap met dagvaardingen en laptopje onder mijn arm loop ik naar boven, zittingszaal 14 is het vandaag. Ik heb iets met de meervoudige strafkamer. Meestal ruime zittingen en uitgehold tot in detail. Daar kun je nog eens over schrijven. Het begint goed. Of verkeerd. De klok heeft zojuist negen uur geslagen en het woord kinderporno en mens- en dierenporno galmt al door de zittingszaal. Hoe wil je je ontbijt, denk ik dan.

Keiharde schijven

Henk zit achterover in de stoel voor de rechters. Hij zou 793 afbeeldingen met kinderporno op zijn twee computers hebben staan. Vier harde schijven vol met film en fotobeelden met je reinste vunzigheid tussen kinderen, met kinderen en tussen mensen en dieren. Van de laatste categorie 29 filmbeelden. Henk zou volgens het openbaar ministerie al twee jaar –periode oktober 2011 tot en met oktober 2013- de beelden hebben gedownload en bekeken, en verspreid.

Russische politie

Tot ver in Rusland, want daar vandaan belt de Russische politie met Nederland. Lees verder

Geplaatst in Misdaadverhalen, Rechtbankverslagen, Uitspraken | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

De grote winnaar

Foto J.B. Smalbil (C)

Foto J.B. Smalbil (C)

De grote winnaar

Het is vandaag dé dag. In augustus van het vorig jaar was je hier ook in de rechtbank maar vandaag komt het er op aan. In de maanden die zijn verstreken zijn getuigen gehoord. De moeder van je dochter, je dochter zelf. En jij ook. Het gaat om mishandeling van je dochter en dat moet je – jij kan dat- flink verdedigen. Je dochter liegt namelijk. Vind jij. En je vrouw. En een handjevol kennissen. Ze liegt over een blauw oog, een plek op haar armen en benen en helemaal over het uit bed sleuren waarvan je ook beticht wordt. Over het slaan en schoppen ook. Dat je te boek staat als driftige mannetje met een uiterst kort lontje in het dorp waar je woont en in de verre omstreken daarbuiten en zelfs al een taakstraf hebt moeten uitvoeren wegens mishandeling van een volwassen man, dat is natuurlijk allemaal per ongeluk gekomen. Lees verder

Geplaatst in Andere verhalen, Rechtbankverslagen, Uitspraken | Een reactie plaatsen

Een poes is sterker dan tien paarden (dan weet u dat vast)

 

Rechtbank-0788

Foto: Siebrand H. Wiegman

En dan komt daar die dag dat je op je 28e jaar als vrouw alsnog aangifte doet tegen je grootvader van nu 85 jaar oud omdat hij zijn handen niet thuis kon houden toen je 15 jaar was bij het spelletje biljarten boven. Bijna een jaar lang. Omdat hij zijn vingers in je broek deed, aan je borsten zat. Omdat hij je dwong tot seksuele handelingen, hij in je vagina graaide en er in kneep. Je borsten telkens omhoog tikte als je ook maar langs hem liep. Dat opa een keer hijgend en zwetend tegen je aan rijdend gezegd zou hebben; “Eén poes is sterker dan tien paarden.” Dat hij toen zijn tong in je mond drukte. En dat oma gezegd zou hebben dat ze (jij) niet steeds zo moest omvrijen met opa. Omdat dat niet goed zou zijn. Dat je alles tegen je vader zegt. Jaren later. Dat je vader er dan een krantenknipsel bij haalt uit het Dagblad waar opa en oma met een interview in staan en vertellen over hoe je lang bij elkaar blijft, zoals zij. Wat het geheim is van een goed huwelijk. Dat je vader dan met dat krantenknipsel naar opa gaat en vanaf dat moment elk contact verbreekt. Dat meer dan 70% van je familie je met de nek aankijkt. Het openbaar daarover zegt: “En dat vanwege de waarheid.” Lees verder

Geplaatst in Rechtbankverslagen | Getagged , , , , , , , , , , | 2 reacties